W wyniku urazu może dojść do zwichnięcia całkowitego zęba, czyli wypadnięcia zęba z jamy ustnej. Zabieg stomatologiczny polegający na ponownym wprowadzeniu zwichniętego zęba na swoje miejsce, czyli do zębodołu nazywamy reimplantacją zęba.

Zabieg jest stosunkowo prosty, jednak powodzenie reimplantacji w dużej mierze zależy od stanu zęba po urazie i sposobu jego przechowywania podczas transportu.

Ze względu na żywe komórki na powierzchni korzenia zęba wybitego należy odpowiednio go przechować do momentu replantacji w gabinecie stomatologicznym. W warunkach zastanych taki ząb najlepiej opłukać pod bieżącą wodą z ewentualnych zanieczyszczeń na jego powierzchni i włożyć do świeżego mleka, śliny osoby poszkodowanej lub gdy nie ma innej możliwości, do zwykłej wody. Transportując ząb na sucho doprowadzamy do obumarcia komórek na powierzchni korzenia i tym samym narażamy na powikłania reimplantacji, w postaci resorpcji korzenia. Im krótszy czas pomiędzy wybiciem a reimplantacją tym większa szansa powodzenia na długotrwałe utrzymanie się zęba w jamie ustnej.

UWAŻA SIĘ,  ŻE ZĄB, KTÓRY PZREBYWAŁ POZA ŚRODOWISKIEM JAMY USTNEJ NIE DŁUZEJ NIŻ 20-30 MINUT W OPTYMALNYCH WARUNKACH MA DUŻĄ SZANSĘ NA DŁUGOTRWAŁE UTRZYMANIE W ZĘBODOLE I PEŁNĄ FIZJOLOGICZNĄ WYDOLNOŚĆ.

W gabinecie stomatologicznym, lekarz dostarczony ząb odpowiednio przygotowuje, po czym wprowadza do zębodołu i unieruchamia szyną nazębną. Okres unieruchomienia trwa około 1 tygodnia. Po wykonaniu reimplantacji zęba należy przyjmować pokarmy papkowate przez 2-3 tygodnie, zaleca się staranną higienę jamy ustnej, płukanki ściągające, działające przeciwzapalnie i odkażająco np.: rumianek, chlorheksydyna. Ważnym etapem są cotygodniowe kontrole w gabinecie stomatologicznym.